Wie een aardbeving heeft meegemaakt, kan last krijgen van een herbeleving, weet ik uit ervaring. Je meent dan zomaar ineens een schok te voelen. Maar wat als je zelf een herbeleving opzoekt?
Net voor de zomervakantie zag ik de musical Foxtrot van wijlen Annie M.G. Schmidt en Harry Bannink. Met gemengde gevoelens ging ik naar deze remake. Ik zag namelijk ook de originele uitvoering, in 1978. Ik was een ventje van amper zestien jaar. In ons gezin stonden kunst en cultuur bepaald niet hoog in het vaandel, maar ik kwam geregeld in de plaatselijke schouwburg. Mijn vader was een groot liefhebber van Toon Hermans en ik mocht dan met hem mee. In ruil liet hij mij soms een voorstelling kiezen waarbij hij mij vergezelde. Dat was heel royaal, maar we voelden ons om verschillende redenen allebei behoorlijk ongemakkelijk toen we een nogal vrije voorstelling van Robert Long en Leen Jongewaard bezochten.
Naar Foxtrot ging mijn vader niet mee. Ik ging met een vriendinnetje en klasgenoot. We waren op het punt aanbeland waarop het vanzelfsprekend leek dat er een verkering uit zou volgen. Niet dat ik al ooit verkering had gehad. Maar we hadden het leuk, konden samen enorm lachen en ondernamen gezellige dingen met elkaar. Een relatie zoals ik die ook had met mijn beste vriend, die een paar jaar eerder was verhuisd.
Ik was een musicalliefhebber, al vanaf Jesus Christ Superstar dat we opvoerden met het jongerenkoor in de kerk. In het theater had ik nog nooit een musical gezien. De voorstelling was overweldigend op elk niveau. Een show met enorme vaart, spanning, ontroering en humor en een fantastische cast. Een verhaal uit de jaren dertig dat in de jaren zeventig nog altijd actueel was. Met ingehouden adem luisterde ik hoe een weergaloze Willem Nijholt het verlangen bezong naar een liedje over Romeo & Julius en pardoes op het podium zijn toneelvriend op de mond zoende. Ik wist niet wat me gebeurde. Terugkijkend kan ik concluderen dat deze theaterervaring voor mij levensbepalend is geweest. Ik kocht de lp van de musical en heb die nog decennia grijsgedraaid. Alle liedjes ken ik nog altijd uit mijn hoofd. Van verkering is het toen niet meer gekomen.
Toen ik dus onlangs naar de heruitvoering ging, had ik geen verwachtingen. Ik kon immers alleen maar worden teleurgesteld. En inderdaad stelde het openingsnummer teleur. Er was aan gesleuteld en dat strookte niet met mijn herinnering. Maar er waren ook slimme aanpassingen en er was nog meer vaart. Het verhaal uit de jaren dertig bleek in deze tijd actueler en urgenter dan ooit. En toen het koningsnummer werd gezongen moest er zowaar een zakdoek aan te pas komen. Ik was geraakt, ontroerd maar vooral voelde ik me even weer een ventje van zestien.